RFID teknolojisinin temel çalışma prensibi karmaşık değildir:

Etiket manyetik alana girdiğinde okuyucu sinyalini alır. İndüksiyon akımıyla enerji kazanır ve çipe ürün bilgilerini depolar (Pasif etiket) veya aktif etiket ile belirli bir frekansta sinyal gönderir; Okuyucu bilgileri okuyup kodunu çözdükten sonra, verileri işlemek üzere CIS'e bilgi gönderir.

UHF RFID teknolojisinin hızlı gelişimi, yalnızca teknolojik gelişmenin bir sonucu değil, aynı zamanda uygulama alanlarının da bir tezahürüdür. 90'lı yılların başından itibaren RFID etrafında çeşitli uygulamalar ortaya çıkmıştır. Bugün, RFID teknolojisini ve en önemli ürünlerinden biri olan kart okuyucuyu kısaca tanıtacağız.

Radyo frekans alanında, frekansa göre elektrik indüksiyon dalgasını altı bölüme ayırıyoruz. Ancak esas olarak 3 frekans aralığında çalışıyoruz: Düşük Frekans (30~300 kHz), Yüksek Frekans (13,56 MHz) ve Ultra Yüksek Frekans (300 MHz~3 GHz). Yaygın olarak kullanılan frekanslar arasında LF (125 kHz ve 134,2 kHz), HF (13,56 MHz), UHF (433 MHz, 860 MHz~930 MHz, 2,45 GHz vb.) bulunur. Düşük frekans esas olarak kısa mesafe ve düşük maliyetli uygulamalarda kullanılır. Örnek: Erişim kontrolü, kampüs kartı, gaz sayacı, su sayacı vb. HF sistemleri, büyük miktarda veri aktarımı gerektiren uygulamalarda kullanılır. UHF ise uzun mesafeli, yüksek okuma ve yüksek yazma gerektiren uygulamalarda kullanılır. Örnek: Tren izleme, otoyol geçiş ücretleri ve diğer sistemler; ancak anten dalga yönü dardır ve fiyatı daha yüksektir. Bir diğer UHF RFID ürünü ise genellikle zincir yönetiminde, Walmart, Metro, Gillette, P&G gibi şirketlerde yönetim sistemini iyileştirmenin yenilikçi bir yolu olarak kullanılmaktadır. EPC standardı (aşağıda tanıtılmıştır) tarafından belirtilen taşıyıcı frekansı 13 ve 860~930 MHz'dir, ancak ISO/IEC15693 standardı protokol tipini kullanan 13,56 MHz, ISO/IEC18000-3'e geçmiştir.

RFID Standardı

Ticari bir teknoloji olarak RFID'nin de kendi standardı vardır. ISO (Uluslararası Standartlar Örgütü) bunun için ciddi bir standart belirlemiştir.

Birçok üretici firma da ittifaklar kurarak kendi teknoloji standartlarını oluşturur; bu da EPC standardıdır. Bu standart, günümüzde en yaygın uygulama alanına sahip standarttır. RFID sistemi, EPC tarafından fizik katmanı, orta katman, internet katmanı ve uygulama katmanı olmak üzere 4 seviyeye ayrılmıştır. Fizik katmanı, etiket anteni, okuyucu, sensör, cihaz ve ölçüm donanımı gibi fiziksel ortamın tüm sistemlerini içerir. Orta katman, bilgi toplama ara yazılımı ve uygulama arayüzüdür; kart okuyucunun etiketten bilgi toplamasından ve basit bilgileri önceden işlemesinden sorumludur, ardından bu bilgileri ara katmana veya uygulama katmanı veri arayüzüne iletir. Ara katman, sistemler arası ve veri sistemleri arasındaki bağlantıdır ve çeşitli bilgiler üzerinde etkileşimli iletim sağlar. Uygulama katmanı, arka uç yazılımı ve şirket uygulama sistemidir. Açık bir sistem seviyesinde, EPC standardı ayrıca veri formatını toplar ve çıktı ve iletim programını düzenler. Bu nedenle, RFID sisteminde katı ve düzenli bir yapı olacaktır.

Analit bilgi taşıyıcısının temel bileşeni elektronik etikettir. İki türü vardır. Biri aktif, diğeri pasif; güç gerektirmez, dışarıdan elektrik alır. Peki, ona elektriği ne sağlar? RFID sisteminin kart okuyucusu. Bu bir RF alıcı-vericisidir ve çalışırken ışın sinyaliyle elektronik etiketi etkinleştirir. Pasif etikete dokunursa, ona enerji verir.

Elbette, elektrik iletimi çeşitli dış koşullar için sınırlıdır. Örneğin, Amerika Birleşik Devletleri'nde enerji 1W'ı aştığında pasif iletime izin verilmez. Ayrıca kart okuyucular için performans gereksinimleri de katıdır. Çünkü zayıf sinyal etiketini güçlü bir yansıma sinyalinden ayırt etmesi gerekir. Birçok kart okuyucuda yanlış veri okuma sorunu vardır ve bu da RFID teknolojisinin gelişimine engel teşkil etmektedir.